Նահապետ Ղուշչյան

Նահապետ Ղուշչյան - հայ գրող Դօրիանի «Ես տեսա Նահապետ Ղուշչյանին» բանաստեղծության հերոսը, որը հանդիպում է նաև հեղինակի «Եվա» բանաստեղծությունում և «Ադելի վերջին օրերը» վեպում։

Համաձայն բանաստեղծության սյուժեի, Դօրիանը փողոցում պատահմամբ տեսնում է իրեն անցյալից ծանոթ ոմն Նահապետ Ղուշչյանի, ում նկարագրում է իբրև պեդոֆիլի․

Ես տեսա Նահապետ Ղուշչյանին՝ / Քայլում էր ասես ոչինչ չի եղել, / Փնտրում էր, ամա՜ն, Աստված ոչ անի, / Ինձ պես դեռահաս, պարզամիտ տղերք։

Ղուշչյանի մասին Դօրիանն իր բանաստեղծությունում, բացի վերջինիս պեդոֆիլ լինելուց, հայտնում է նաև, որ նա արդեն ծերացել է և սիրում էր Չարլզ Բուկովսկուն։

Google որոնողական համակարգը Նահապաետ Ղուշչյան հարցումով որևէ պատասխան չի գտնում։ Իրական կերպար լինելու դեպքում, հավանական է, որ վերջինիս անունը փոխված է։

«Ես տեսա Նահապետ Ղուշչյանին» բանաստեղծության վերջին քառատողից կարելի է եզրակացնել, որ խոսքը կարող է լինել Ղուշչյան ազգանունը կրող որևէ այլ անձի մասին․

Տեսա՝ ինչպես էին երկու դեռահաս / «Ֆաք» գրում չասեմ, թե ում արձանին, / Ահ, մեկ էլ կարծեմ այդ օրը տեսա / Անունը ի՞նչ էր․․․ Դե՝ էն Ղուշչյանին։

Հեղինակը երկրորդ անգամ հիշատակում է Նահապետ Ղուշչյանին 2019-2020 թթ․ գրված «Եվա» բանաստեղծության մեջ, որը համանուն ժողովածուի երրորդ գլխի երկրորդ բանաստեղծությունն է։ Ահա, թե ինչ է ասվում այնտեղ Ղուշչյանի մասին․

...Հաշվել–նկատելով / Տվյալներ գաղտնագրված / Հեռախոսագրքում, / Վարքում, / Խոսքում, / Եվ Նահապետ Ղուշչյաններվ վխտացող / Ֆեյսբուքում։

Կարելի է ենթադրել, որ խոսքն այստեղ կրկին պեդոֆիլների մասին է։

Երրորդ անգամ Ղուշչյանն հիշատակվում է «Ադելի վերջին օրերը» վեպում։ Այնտեղ նա ներկայացվում է իբրև ֆիզիկայի ուսուցիչ, ով ինչ-որ կերպ վնասել է աշակերտներից մեկին։ Թեև վեպում հստակ չի նշվում, թե կոնկրետ ինչ է արել Ղուշչյանը, բազմաթիվ ակնարկներ են արվում այն մասին, որը խոսքը սեռական ոտնձգության մասին է։ Հայտնի է նաև, որ իր այդ արարքից հետո Ղուշչյանը սեփական դիմումի համաձայն ազատվել է աշխատանքից։

Ահա, թե ինչպես է «Ադելի վերջին օրերը» վեպում լեյտենանտ Շուշան Վարդանյանը նկարագրում Ղուշչյանի ցուցմունքները․

Ասաց, որ ժամանակները փոխվել են, երեխաները գերզգոն և գերզգայուն են որոշ հարցերում և հաճախ սարսափելի բաներ են տեսնում այնտեղ, որտեղ դրանք չկան։ Ես հետաքրքրվեցի, թե կոնկրետ ինչ բաներ, սակայն նա ասաց, որ այդ հարցում կարող եմ հենվել երեխաների ցուցմունքների վրա։ Ասաց, եթե իրենց թվացել է, որ ինքը սխալ է վարվել, սխալ վերաբերմունք է ցույց տվել ինչ-որ մեկի հանդեպ, ապա այդպես էլ կա և ինքն այլևս չի կրկնելու իր սխալը։ Ասաց, որ այլևս չի ասի այնպիսի բառեր կամ չի անի այնպիսի արարքներ, որոնք երեխաների կողմից կարող են թյուրընկալվել։ Պնդեց, որ պատճառը տարիքային տարբերությունն է, սերունդների տարբերությունը։ Ես խնդրեցի մանրամասնել, թե կոնկրետ որ երեխայի հանդեպ է իր այդ սխալ հասկացված արարքը թույլ տրվել, իսկ նա ասաց, թե ինքն էլ չգիտի և որ իրեն ծեծելիս բացատրություններ չէին տալիս։

Սեռական ոտնձգության մասին է վեպում հուշում նաև հետևյալ տողը․

․․․․ քանի որ այդ ուսուցչի կողմից տուժող երեխան չէր ուզում տեղի ունեցածը ծնողներին կամ ոստիկանությանը պատմել՝ նա ամաչում էր և վստահ չէր, որ իրեն կհավատային։

Մեկ այլ տողից պարզ է դառնում, որ ոտնձգության ենթարկված երեխան տղա էր․

Մենք գիտեինք, թե տղաներից ում էր նեղացրել նա, գիտեինք, թե ինչ էր արել։ Գիտեինք նաև, որ այդ տղան կվախենար խայտառակվելուց ու չէր դիմի ոստիկանություն, չէր ցանկանա նաև, որ այդ ամենն իր ծնողներին հայտնի դառնար։